درسنامه آموزشی فارسی کلاس دوم

تمیز باش و عزیز باش

حَنایی پاکیزگی و نظافت را دوست نداشت، همیشه پَرهایش پُر از گرد و خاک بود. پرنده‌های همسایه همه از بوی بد او ناراحت بودند و از دستش شکایت می‌کردند. یک روز حنایی داشت از کنار لانه‌ی پَرطلا رد می‌شد. ناگهان صدای پَرطلا به آسمان رفت و گفت: «وای، وای چه بوی بدی! چه شکلی! به من نزدیک نشو!»

خال‌خالی که همسایه‌ی او بود، گفت: «حنایی تو چرا مثل همه، گودال آبی پیدا نمی‌کنی و خودت را در آن نمی‌شویی؟»

حنایی تَنَش را خاراند و گفت: «من دوست ندارم به حمّام بروم، از شست‌وشو بَدَم می‌آید.»

حنایی هر روز، به بازی می‌رفت و کثیف‌تر از روزِ قبل به لانه برمی‌گشت. بعد هم در لانه می‌نشست و شروع می‌کرد به خاراندنِ تَنَش.

… کم‌کم پَرهای حنایی شروع کرد به ریختن. روزها می‌گذشت و پرهای او، کم‌وکمتر می‌شد.

خال‌خالی که همسایه و دوستش بود، خیلی غُصّه می‌خورد و به او می‌گفت: «حنایی‌جان! برو خودت را بشوی. کم‌کم همه‌ی پرهایت می‌ریزد و زشت می‌شوی.»

امّا حنایی به این حرف‌ها گوش نمی‌کرد. یک روز خال‌خالی، پرنده‌های همسایه را جمع‌کرد و ماجرا را برای آن‌ها تعریف کرد. پرنده‌ها نشستند و فکر کردند. فکر کردند و فکر کردند، تا اینکه راهی پیدا کردند.

همه با هم به لانه‌ی حنایی رفتند. بدون اینکه او بداند، فوراً او را با نوک‌هایشان بلند کردند و شروع کردند به پرواز. حنایی هرچه تلاش می‌کرد و بال‌وپر می‌زد، فایده‌ای نداشت.

سرانجام به گودالِ آب رسیدند و حنایی را انداختند توی گودال. او خواست از گودال آب بیرون بیاید که دوستش خال‌خالی را روبه‌روی خودش دید.
حنایی دوباره خواست از گودال بیرون بیاید که خال‌خالی با صدای بلندی گفت: «بَه‌بَه، چقدر زیبا و خوشگل شدی! آفرین، حالا زود خودت را بشوی و بیا که همه منتظر تو هستند.»

حنایی با شنیدن این حرف، خودش را خوب شُست. بعد هم به کمک پرنده‌های دیگر به لانه برگشت. حنایی وقتی دید همه با او مهربانی می‌کنند و به او آفرین می‌گویند، تصمیم گرفت که پس از این، زودزود به حمّام برود تا همیشه پاکیزه و پیشِ همه عزیز باشد.